از ساختمان تا جامعهی پایدار

نویسنده: محمدحسین عباسی | پژوهشگر معماری 1، شیکاگو

---

این یادداشت مقدمهای برای شروع موقت صفحه پایداری در پایگاه رویدادهای معماری؛ صفحهای که بعد از گفتوگوهای فراوان با احتیاط قدم اول خود را برمیدارد تا به فضای آموزش و آکادمی کمک کند که خلاهای خود را بشناسد و هم پلهایی ایجاد کند که بازار ساخت و اجرایی خود را به نیروهای جوان تحصیل کرده در زمینه پایداری برساند، بازاری که با تقریبی مناسب به جریان معماری پایداری هیچ توجهی نکرده و روند خود را طی میکند، این صفحه تلاش میکند با نگاهی واقع گرا و جامع به همگرایی در این حوزه کمک کند.

اولین هدف این حرکت جلوگیری از ایجاد یک مجموعه جدید است تا با قرارگیری در بستری مناسب و کارآمد هم از نظر زیرساختی سریعتر به تاثیر گذاری مطلوب دست یابد و هم به رشد بستر خود یعنی رویدادهای معماری کمک کند، این تصمیم حرکتی کوچکی است برای شروع کردن پایداری از مجموعهای که قصد ترویج آن را دارد و در کنار آن پیامی است برای نشان دادن حوزه وسیع پایداری و فراگیر بودن آن در همه زمینهها.

همه این موارد دامنه پایداری را به مراتب گستردهتر از انرژی مصرفی روزمره 1 میکند، یکی از اهداف مهم این صفحه پرداختن به پایداری به عنوان حوزه جامعی است که تمام بالهای آن به یکی میزان رشد نکرده است و در حالی که در زمینه انرژی بحث صفر انرژی مطرح میشود اما در ابعاد دیگر کمتر سخن گفته شده است.

نویسنده: محمدحسین عباسی | دبیر سرویس «معماری پایدار»

---

پایداری برای اولین به عنوان لفظی رسمی در کنفرانس زمین ریو در سال ۱۹۹۲ مطرح شد آن هم در غالب توسعه پایدار به عنوان عملی که نیازهای امروز را تامین کند بدون آنکه نیازهای نسل بعد را قربانی کند، از آن سال با چالشهای روزافزونی که جوامع در حوزههای مختلف با آن درگیراند. مفهوم پایداری جای خود را به عنوان یک الگوی توسعه به سرعت جا انداخت، پایداری در روزهای آغازین جنبشی به حساب میآمد که به دنبال حفظ منابع برای نسل بعد بود اما نیازها و مسائل حوزهها دیگر به سرعت خود را وارد این مفهوم کردند، برای پایداری هیچ گاه تعریف مشخصی ارائه نشده است و به خاطر طبیعت آن شاید هیچ گاه به تعریفی با مرزهای معلوم هم ختم نشود اما در طول چند دهه اخیر همواره حوزههایی را به خود اضافه کرده است.

متن کامل این مقاله